Steven van Slageren

Het werken met mensen is voor mij het zoeken naar een spannend evenwicht tussen spiegelen en waar nodig confronteren enerzijds, en stimuleren, ondersteunen en waarderen anderzijds. Beide kanten zijn voor mij altijd aanwezig. Ontwikkelen is samen met de klant zoeken naar dat evenwicht. Ontwikkelen is vormgeven aan ambitie, is een wens en soms zelfs een droom waarmaken. Ontwikkelen is ook nieuw gedrag, afscheid nemen van heilige huisjes en vertrouwde zekerheden. En dat is niet altijd makkelijk. Daar is overtuiging, vertrouwen en een zeker mate van veiligheid voor nodig. Dat betekent het herkennen van waar mensen enthousiast van worden, waar een energiebron zit, waar kracht zit. Daar hoort ook bij, dat je soms langs de randen van je ‘comfortzone’ schuurt. Ervaren waar je grenzen liggen en wat je mogelijkheden zijn, is een essentieel onderdeel van ontwikkelen.

Voor mij moeten mensen ook altijd een vraag hebben. Zonder vraag is geen ontwikkeling mogelijk. De vraag kan voortkomen uit beperkingen in de praktijk, uit ambitie en dagdromen, of simpelweg uit de behoefte om een stap of stapje in je eigen functioneren te zetten. Groot of klein, het start met een vraag. Voor spiegelen heb je een spiegel nodig. Dat lijkt voor de hand te liggen, maar is niet altijd even gemakkelijk. Zelfreflectie, zonder oordeel, constaterend zorgt niet alleen voor een startpunt en aangrijpingspunt voor ontwikkeling. Het maakt het ook mogelijk om iets zinnig te kunnen zeggen over het resultaat van je ontwikkeling. Beoordelen en ontwikkelen; twee kanten van dezelfde medaille.