Opleven door de crisis

“Mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar is om minder geld te verdienen.” De reactie op deze nobele wens die ik bij de jaarwisseling met veel plezier overal verkondigde was de helft van de pret. Mensen kijken je aan alsof je niet goed wijs bent. Wie wil er nou minder verdienen? Meer is toch altijd beter? Er waren ook mensen die me wantrouwend aankeken. Ze verweten me dat mijn voornemen een vorm van opscheppen was. Zoals proleten pochen met een Porsche, zo zou ik met mijn rijkdom koketteren door luidkeels te verkondigen dat ik wel met minder toe kan. Niets is minder waar. Mijn goede voornemen was veel minder grappig dan het klonk.

Het is prettig als het je voor de wind gaat, maar een nadeel is wel dat je al snel daarheen gaat waar de wind je meevoert. Het is prettig om voor allerlei dingen te worden gevraagd, maar voor je het weet wordt je agenda bepaald door anderen. De versnippering slaat dan onverbiddelijk toe. Het vlinderachtige in mijn karakter, de neiging om van bloem naar bloem te fladderen, wordt er alleen maar door versterkt. Mijn voornemen om minder geld te verdienen was dan ook vooral een opdracht aan mezelf om meer tijd te besteden aan belangrijke dingen die niet zo lucratief zijn. Zo loop ik al tijden rond met plannen voor een boek en een toneelstuk. Maar de rust ontbreekt me.

Nu zijn verhoorde gebeden vaak de ergste nachtmerrie. Ik had mijn wens nog niet geuit of de crisis sloeg onverbiddelijk toe.  nmiddels weet ik wat het betekent als verstuurde rekeningen niet worden betaald omdat de opdrachtgever in surveillance van betaling
verkeert. Naar een deel van je geld kun je fluiten en een vaste inkomstenbron dreigt weg te vallen. “Is dit nou wat ik wilde?” Nee natuurlijk niet. Ik wil zelf kunnen kiezen welke inkomsten ik kan missen. Maar het is goed me de oude onvrede te herinneren. Ik wilde meer tijd besteden aan dingen die minder winstgevend zijn, maar wel belangrijk of bevredigend. Dus misschien is de tegenslag een zegen. In mijn omgeving valt het met de crisis mee. Er zijn weinig mensen die hun baan verloren hebben. Maar een vriendin die wel getroffen is, heeft precies gedaan wat past bij die onbezonnen wens van mij. Ze is ontslagen en heeft ervoor gekozen om niet als een bezetene op zoek te gaan naar een nieuwe baan of een mooie freelancers portfolio, maar om dat te boek te schrijven waar ze al jaren over mijmerde.

Het levert minder geld op en garanties dat ze daarna weer makkelijk aan de slag komt heeft ze niet, maar het is wel wat ze wil doen. Zij is ontslagen en ik ben een beetje jaloers. Want dat is wat ik ook wil: Je tijd besteden aan de dingen die je het belangrijkste vindt en niet malen om geld. Zeggen dat de crisis ook een kans biedt, klinkt mistroostig. Je gaat dan lijken op de politicus die de meeste hopeloze problemen in panisch optimisme een uitdaging blijft noemen. Maar het is wel waar. Soms heb je tegenwind nodig om op te houden met fladderen.